Film umiejętnie czerpał garściami z takich klasyków kina grozy jak "Wzgórza mają oczy" Wesa Cravena czy "Teksańska masakra piłą mechaniczną" Tobe’a Hoopera. Jak w świetle tego sukcesu prezentuje się "Droga bez powrotu 2"?

Dale Murphy, były komandos i prawdziwy Rambo z mega jajami, organizuje autorskie reality show o jakże znamiennym tytule "Ultimate Survivalist: The Apocalypse". Sześciu graczy, dzika leśna głusza, pięć dni obcowania z bezlitosną naturą. Każdy pojedynczy uczestnik pragnie przeżyć przygodę życia i poczuć niesłabnący galop dreszczy po plecach. Nie zawiodą się. Jak się łatwo domyślić, całkiem spora, radosna i przede wszystkim bez przerwy głodna rodzinka zdeformowanych przyjemniaczków przywita w swoim lesie ekipę reality show w iście bombowym stylu. Ledwo program się rozpocznie, a już pierwsi bohaterowie zasiądą na swoistych gorących krzesłach i otrzymają od mutantów śmiertelne nominacje do opuszczenia nie tylko programu, ale i ziemskiego padołu.

Fabuła jest prosta i bazuje na ogranych schematach. Aktorzy grają, jakby chcieli, a nie mogli. Muzyka jest co najmniej tak dramatyczna jak towarzysząca wypadkowi Rysia w "Klanie". Krew tryska na wszystkie strony świata, nie brak też masakrycznego barbecue. Do potencjalnego odstrzału mamy tak oryginalnych bohaterów jak seksowna i wiecznie niezaspokojona seksualnie kocica, zadziorna i wojownicza pani komandos, uparta i zamknięta w sobie artystka czy pajacowaty podrywacz.

Ale... czy od tego typu filmidła trzeba oczekiwać czegoś więcej? Leśna siekanka rządzi się swoimi prawami i właściwie jedyne, co tutaj się liczy, to poprzeczka realizacyjna, czyli dopracowane efekty, charakteryzacja i sceny mordów. Tempo nie zwalnia ani na sekundę, rzeź przybiera na sile, a każde kolejne morderstwo jest coraz brutalniejsze i bardziej groteskowe. Specjaliści od efektów odwalili tu kawał dobrej roboty (minus pierwsza scena mordu, podczas której dowiadujemy się, że w ludzkim ciele - oprócz trzewi - nie ma ani kropli krwi). A całość idealnie wpasowała się w sequelowe zasady Randy'ego Meeksa ze słynnej już trylogii "Krzyku" Wesa Cravena: trupów jest więcej niż w pierwszej części; teraz każdy może zginąć (nawet gdy jest dziewicą); zawsze należy sprawdzić, czy zabity morderca na pewno kopnął w kalendarz...

PS: Jako ciekawostkę dodajmy fakt, że ojca wesołej rodzinki kanibali zagrał kilkukrotny odtwórca roli Jasona Voorheesa - Ken Kirzinger.

Autor recenzji: Kamil "Skolmon" Skolimowski