Długo nam przyszło czekać na kolejną adaptację przygód przesławnego detektywa Scotland Yardu - Sherlocka Holmesa, ale mogę stwierdzić, że warto było. Za całe przedsięwzięcie odpowiedzialny był Guy Ritchie (Rock'n'Rolla). Na początku wydawało mi się, że nie do końca może być odpowiedni do udźwignięcia tego tematu. Z tego względu, że Sherlock Holmes nie reprezentuje gatunku, czy tematyki, przy której obracał się jako reżyser. Jednakże podczas oglądania zrozumiałem dlaczego podjął się zrobienia tego filmu. No bo kto miałby lepszą wizję Londynu, jego mieszkańców, niż rodowity Anglik? Ale po kolei.

Film skupia się na jednym wątku przewodnim, nad jedną sprawą którą rozwiązuje Sherlock Holmes (Robert Downey Jr.) wraz ze swoim partnerem doktorem Watsonem (Jude Law). Schwytanie lorda Blackwooda (Mark Strong) rozpoczyna film i kończy. Może to trochę dziwne i niezrozumiałe, ale jak wszystko w tym filmie na początku. Co jest wielkim plusem. Bo może i fabuła jest prosta, ale nie do końca liniowa. Nie musimy czekać do samego końca, aż wszystkie zagadki zostaną rozwikłane. Wraz z upływem czasu poprzez błyskotliwe umysły obu głównych bohaterów otrzymujemy odpowiedzi. Dzięki temu nie jesteśmy na samym końcu obarczeni zrozumieniem wszystkiego. Mamy możliwość wraz z Holmesem i Watsonem wyjaśniać rzeczy na pierwszy rzut oka niewytłumaczalne naukowo i racjonalnie. Jedna sprawa to może i za mało, podczas oglądania chciało by się zobaczyć więcej, wątki poboczne są, bo są i aż proszą się o rozwinięcie. Może i wydłużyłoby to film, może zbiłoby nas to z tropu przy śledzeniu głównego tematu, ale może wzbogaciłoby to film. Bo w pewnym momencie oglądania można dojść do wniosku, że czegoś tu brakuje.

Muszę przyznać, że obsada została dobrze dobrana. Aktorzy świetnie odegrali swoje role. Jeśli ktoś próbował sobie wyobrazić jakby wyglądali, czy zachowywali się wszyscy w tamtych czasach, to z pewnością zobaczy to w tym filmie. W rolę Sherlocka Holmesa wcielił się Robert Downey Jr. (Iron Man), którego wraz z każdą produkcją lubię coraz bardziej. Jak dla mnie idealnie pasuje do tej roli. Tylko nad akcentem mógłby popracować. Zaś scenarzyści mogli dać nam możliwość bliższego poznania jego postaci. Przyznam się, że Jude Law (Wróg u bram) był początkowo dla mnie zaskoczeniem w roli Watsona, ale już przy trailerach moje jakiekolwiek wątpliwości zostały rozwiane. Idealnie wpasował się w swoją rolę i jak najbardziej pasuje jako partner Roberta. Warto jeszcze wspomnieć o rolach kobiecych - Rachel McAdams i Kelly Reilly - i to wcale nie dlatego, że to w mniejszej, czy większej części wybranki naszych głównych bohaterów. Po prostu to dobrze zagrany promyczek piękna w brudnym Londynie.

Londyn. Wszystko na pierwszy rzut oka wygląda świetnie. Pełen realizm. Dbałość o detale też widać. Jednak w miarę oglądania można odnieść czasem wrażenie, że coś jest nie tak. Nie przeszkadza to zbytnio podczas oglądania, ale nie da się tego nie zauważyć. Część miejsc, przedmiotów daje nam wrażenie, że są nie na miejscu, są przejaskrawione, przesadzone. Może dlatego, że niektóre sceny, to zlepek różnych miejsc i nie do końca komponują się jako całość. Ale to tylko wrażenie, które nie trwa wiecznie.

Chciałbym wyróżnić jeszcze dwie sceny, które zresztą można zobaczyć w zapowiedziach. Sceny walki zrobione w zwolnionym tempie, będące zarazem obrazem myśli i zamierzonego planu Sherlocka. Idealnie obrazują realizm filmu, jak i charakter naszego bohatera, tylko czemu są tylko te dwie? Dlaczego też jedna ze scen z zapowiedzi jest zastąpiona gorszą wg mnie w filmie?

Czego mi jeszcze zabrakło... może to głupie - scenki po napisach końcowych. Już tłumaczę dlaczego. Całość filmu nasycona jest w pewnym stopniu specyficznym humorem, co jest wielkim plusem dla tej produkcji. Wiem, że to nie jest komedia i że końcówka filmu zapowiada kolejną część, ale dodatkowa scenka byłaby kropką nad i, czy też tą magiczną wisienką.

Za muzykę odpowiedzialny był Hans Zimmer (Anioły i demony). Bardzo szanuję tego kompozytora, ale w przypadku tego filmu chyba nie za bardzo wiedział jak się do tego zabrać. Może to dziwne, po prostu nie jestem wstanie jakoś wyróżnić, czy zganić jakiejkolwiek sceny. Odpowiednie dźwięki były tam, gdzie powinny i tyle. Żadnego szału, a można było spodziewać się czegoś więcej. Jakby ktoś inny był kompozytorem, to może posypałyby się pochwały, ale tak nie jest.

Czy Sherlock Holmes jest dobrym filmem? Tak. Czy warto go zobaczyć? Tak. Czy zasłuży na miano kultowego? Nie. Mimo wszystko będę miał cichą nadzieję, że kolejna część będzie lepsza, a nawet jeśli nie, to i tak z chęcią ją obejrzę.