Grom iskier, dźwięk gniecionej karoserii, ryk turbodoładowanych bolidów, to pierwsze, co kojarzy się z tytułem „Speed Racer”, nowym filmem ze stajni Warner Brothers a jednocześnie nowym dzieckiem rodzeństwa Wachowskich. Tym razem twórcy kultowego Matrixa powracają z czymś całkowicie nowym. Speed Racer powstał na podstawie 52-odcinkowej serii anime o tajemniczym tytule „Mach GoGoGo” stworzonej przez Tatsuo Yoshide w 1966 roku. Doczekał się on także angielskiej adaptacji (rzecz jasna pod tytułem Speed Racer). Po 42 latach, czyli od premiery swojego prekursora, możemy oglądać film, już nie animowany, w nowej odsłonie - na dużym ekranie.

Idąc do kina nastawiony byłem raczej entuzjastycznie. Jako fan poprzednich filmów (głównie sagi Matrix) rodzeństwa W. mniej więcej wiedziałem czego się spodziewać. Pierwsze wrażenie - uderzenie kolorów, jaskrawe barwy wyścigówek, otoczenie żywcem z gry komputerowej, jednak wszystko dobrze stonowane. W ogólnym rozrachunku myślę, że wyszło to filmowi na dobre w połączeniu z samochodami osiągającymi prędkości kilkuset kilometrów na godzinę.

Film, to głównie akcja a większość czasu, to wyścigi po krętych torach. Patrząc na efekty i ich wykonanie muszę przyznać, że nie są miażdżące, ale trzymają wysoki poziom, jednak czego innego można by się spodziewać po twórcach. Pojawiły się także klasyczne efekty znane z animowanych serii. Nie zdradzę ich, natomiast powiem, że wyglądało to ciekawie. Od strony fabuły film zaskoczył, i o ile na samym początku miałem tendencję do „zsuwania się z fotela”, to im bliżej końca tym wszystko robiło się ciekawsze a mój organizm domagał się mniejszych ilości napojów z zawartością kofeiny.

W bohaterów wcielili się aktorzy młodego pokolenia tacy jak Emile Hirsch (tytułowy Speed Racer) czy Christina Ricci (Trixi) jednak będziemy mieli także okazję obejrzeć takie gwiazdy jak John Goodman, Susan Sarandon, czy znany z kultowego już serialu „Lost” - Matthew Fox. Hirsh, najmłodszy, nie licząc Spritle’a (w tej roli Paulie Litt) aktor w filmie, a główny bohater, wykonał kawał dobrej roboty, jednak czegoś brakowało i miejscami zauważalnie był trochę spięty.

Czy film mi się podobał? Raczej tak, lecz po wyjściu z kina czułem pewien niedosyt.

Podsumowując, jeśli podobał Wam się oryginał - tutaj będzie tak samo. Jeśli oglądacie „na świeżo”, to zdecydowanie polecam go młodszym widzom a także maniakom wszelakich wyścigów samochodowych (głównie gier komputerowych). W przeciwnym wypadku proponuję ponowne przestudiowanie repertuaru.