Wiadomo, że wiele filmów sci-fi wciągało widzów na tyle by uwierzyli, w co zobaczyli. Nie od dzisiaj dzieciaki próbują latać na miotłach jak „Harry Potter”, a dorośli wyrwać się z więzów „Matrixa”. Fikcja niekiedy jest bardziej realna niż prawda. Co jednak, gdy sytuacja będzie zupełnie odwrotna? „W pogoni za szczęściem” to oparta na faktach historia, w którą nasz racjonalny umysł nie jest wstanie uwierzyć.

Chris Gardner nieskuteczny akwizytor sprzętu, w który sam zainwestował, traci żonę i mieszkanie, po czym wraz ze swoim kilkuletnim synkiem ląduje na ulicy. Na przekór wszystkiemu stara się, o jak mogłoby się mogło wydawać nierealną dla niego posadę maklera giełdowego. Do przebrnięcia ma kilkumiesięczny bezpłatny staż, który może skończyć się bezrobociem.

Przepiękne ujęcie „amerykańskiego snu”, udowodnionego żywym przykładem. Film na pierwszy rzut oka nie jest hitem. Jedyne, co widzimy to walka głównego bohatera z losem i samym sobą. O dziwo, takie właśnie ukazanie życia przyciąga widzów. Nie da się ukryć - to głównie zasługa Willa Smitha, który pokazał jak wielkim jest aktorem. Swoja postawą malował postać, widać jak bardzo zależało mu na tej roli i jak dobrze się w niej czuje. Chociaż nic dziwnego, w końcu jest również współproducentem obrazu. Z tej również racji mógł sobie pozwolić na zaangażowanie swojego małoletniego syna Jadena Smitha, który oczywiście gra dziecko Chrisa i robi to dosyć dobrze, a jak na pierwszy występ nawet bardzo dobrze. Wracając jednak do Willa, wydaje się konieczne wspomnieć, że za ten właśnie obraz otrzymał on nominację do Oscara. Mam cichą nadzieję, że dostanie statuetkę, w pełni na nią zasłużył.

Film ma ciekawy klimat, a co najważniejsze pozostawia wspaniałe budujące uczucie. Świadomość autentyczności budzi wiarę, że można osiągnąć, co tylko sobie wymarzymy. I mimo, że wymaga to wiele pracy i poświecenia, warto gonić swoje nawet nierealne marzenia.