*** Możliwe spoilery *** Zachęcony niedługą premiera remaku Nie bój się ciemności postanowiłem wpierw sięgnąć po oryginał. Sądzą po roku produkcji (1972) i tym, że jest to film telewizyjny, nie spodziewałem się niczego specjalnego.

Czekało mnie jednak pozytywne zaskoczenie. Film po przeciętnym wstępie powoli nabiera tempa i szybko ciężko się od niego oderwać. Przedstawiona tu historia nie jest może specjalnie oryginalna, ale potrafi zainteresować, a to już sporo.

Początek wskazywał by na to, że będzie to film o duchach i nawiedzonej przez nie rezydencji. Tymczasem nieco później zamiast zjaw pokazują się niewielkie stworki, chcące zabić główna bohaterkę. Szkoda, że nie wyjaśniono czym są te stworzenia/demony i jakie są ich prawdziwe zamiary. Niestety scen z ich udziałem również nie uraczymy tu zbyt wiele, a szkoda bo jest to jeden z kilku atutów filmu.

Pomimo przeciętnego scenariusza Johnowi Newlandowi udało się stworzyć bardzo dobry, mroczny klimat. Atutem jest tu sporo niewiadomych, odkrywanych dopiero z czasem. Większość scen kręcono nocą, często przy niewielkim oświetleniu, co zdecydowanie podkręca atmosferę.

To niestety tyle jeśli chodzi o plusy. Z drugiej strony film ma fatalne zakończenie, niczego nie wyjaśniające, banalne i ewidentnie zrobione jakby miała powstać kolejna część. Obraz trawa jedynie 72 minuty, a i tak widać, ze było to za dużo dla scenarzysty, który dla wydłużenia wprowadza bezsensowne i przydługie dialogi. Przyczepić można się też do pojawiania się niektórych postaci ni z tego ni z owego, tak jakby cały czas przebywały w domu. O scenach gore również można zapomnieć. W filmie giną jedynie dwie osoby, ale nie jest to pokazane w całości.

Mimo wszystko film wart jest zobaczenia, choćby dla porównania ze swoim remakem. Szkoda, że budżet nie pozwolił na cos więcej, ale i tak dostajemy porządna dawkę bezkrwawego (niemal) horroru.