Komu z Was nie śniły się nigdy koszmary? Kto nie zbudził się w środku nocy z przerażeniem w oczach? Odpowiedź jest prosta: dotyczy to każdego. Wszyscy miewamy senne koszmary - jest to zupełnie normalne, a zarazem tajemnicze i niepokojące. Zjawiskiem tym zainteresował się, wówczas jeszcze mało popularny reżyser, Wes Craven, który zainspirowany artykułami o podobnej tematyce postanowił stworzyć „Koszmar z ulicy Wiązów”. Jak się później okazało, owy film stał się niemalże kultowym, na zawsze zapisał się w historii kina.

W tym momencie należy zadać sobie pytanie, czemu właściwie odniósł on taki sukces. „A Nightmare on Elm Street” zaliczany jest do podgatunku horroru jakim jest slasher. Produkcje należące do tego rodzaju filmów grozy okres największej popularności przeżywały w latach siedemdziesiątych i osiemdziesiątych dwudziestego wieku. W tym czasie powstawały jedne z ważniejszych dzieł, takich jak: „Teksańska masakra piłą łańcuchową” (1974), „Halloween” (1978), czy też „Friday the 13th” (1980) oraz ich kontynuacje. Wszystkie te obrazy oparte były na jednym schemacie - grupa nastolatków atakowana jest przez psychopatycznego zabójcę, mordującego bez żadnych skrupułów, w brutalny i szokujący sposób. W utworze Wesa Cravena widz odnajdywał coś świeższego, lecz jednocześnie nie odbiegającego od ogólnych założeń slasherów. Mamy tu bowiem do czynienia z okrutną postacią zabijającą swoje ofiary jedynie we śnie. Na uwagę zasługuje tu wspaniale wykreowana postać Freddiego Kruegera, uważana współcześnie za jednego z najstraszniejszych i przerażających anty-bohaterów. Na mojej „czarnej liście” jest on na drugim miejscu, tuż za Leatherfacem, a przed Jasonem. Jak wygląda i jaka jest jego przeszłość nie będę opisywał - kto widział to wie, kto natomiast nie miał jeszcze okazji, samemu powinien się o tym przekonać.

Pod względem technicznym „A Nightmare on Elm Street” jak na tamte lata prezentuje się dość dobrze, nikt nie może spodziewać się super efektów specjalnych, gdyż większość z nich została wykonana fizycznie, bez udziału komputera (z jego pomocą zrobiono zaledwie dwie sceny). Jednak każdy maniak zarówno horrorów jak i pozostałych gatunków filmowych wie, że prawdziwe dzieło nie potrzebuje tego by zasłużyć na uwagę. Oczekiwać natomiast możemy dobrze opowiedzianej historii, aktorstwa na odpowiednim poziomie (debiut Johnny'ego Deppa), klimatu, a także doskonale dobranej ścieżki dźwiękowej, czego w tym filmie bez wątpienia nie brakuje. Co do tego ostatniego, to według mnie muzyka nie jest idealna, ale mimo to nie mogę się przyczepić, ponieważ doskonale zgrywa się ze scenami, zwiększając tym samym napięcie.

Podsumowując jest to jedno z największych dzieł kina grozy, z którym każdy powinien się zapoznać - szczerze do tego zachęcam.

W 1978 roku w głowie Wesa Cravena zrodził się pomysł, na nakręcenie filmu, w którym to, co najgorsze spotyka nas w snach. Jednak swoją wizję mógł zrealizować dopiero sześć lat później.

Akcja „Koszmaru z ulicy wiązów” rozgrywa się w spokojnym miasteczku Springwood. Grupę przyjaciół nękają nocne koszmary, w których występuje ten sam mężczyzna z poparzoną twarzą, ubrany w zielono-czerwony sweter i kapelusz. Ma umocowaną do dłoni rękawicę, zakończoną ostrymi brzytwami, którą posługiwał się przed śmiercią do zabijania niewinnych dzieci. Nazywa się on Freddy Krueger. Wychowany przez sadystycznego ojca wyrósł na seryjnego mordercę.

Do odtworzenia roli głównego bohatera został wybrany Robert Englund, który z postacią Freddy'iego poradził sobie doskonale. Reszta obsady zagrała bardzo dobrze. Pozwolę sobie zwrócić uwagę na brawurowy debiut młodego Johnny’ego Deppa, który wcielił się w Glena Lantza.

Film ten w porównaniu do innych horrorów wyróżnia się ciekawą, spójną oraz nietuzinkową fabułą, genialnym soundtrackiem, a także znakomitymi efektami dźwiękowymi, które potęgują z każdą minutą napięcie i uczucie wewnętrznego niepokoju. Większość efektów specjalnych została przemyślana i dopracowana z najmniejszymi szczegółami. Niestety, są pojedyncze wyjątki, które mogłyby zostać lepiej wykonane, lub też całkowicie pominięte. Cztery podstawy, które czynią horror dobrym w tym wypadku uczyniły go wręcz genialnym.

„Koszmar z ulicy wiązów” jest aktualnie uznany za klasyk gatunku i jeden z lepszych slasherów powstałych w historii kina.