Osobiście nie jestem zwolennikiem wszelkich sequeli, czyli według definicji, kontynuacji filmów przedstawiających dalsze losy poznanych już bohaterów lub wątków ukazanych w poprzednim filmie. W przypadku prawie wszystkich tego typu produkcji, ich atrakcyjność jest niewielka w porównaniu do pierwowzoru, co bardzo zniechęca widzów.

W 2001 roku na ekranach polskich kin zagościł film, który na zawsze zapadł w pamięci każdego kinomana. Szybkie i piękne samochody, ryk silników oraz ciekawa historia to Szybcy i wściekli, kultowa pozycja, do której wszyscy bardzo chętnie wracamy. Do obecnych czasów filmowcy, próbujący wykorzystać popularność tej produkcji, stworzyli jej dwie kontynuacje, których poziom okazał się dość mizerny. Po ośmiu latach fani serii w końcu doczekali się sequela z prawdziwego zdarzenia, a jego twórcy mogą być z siebie naprawdę dumni.

Tak jak to było w trzeciej części Szybcy i wściekli: Tokio Drift reżyserem filmu Szybko i wściekle jest Justin Lin. W rolach głównych spotykamy aktorów: Paula Walkera, Vina Diesela (jednocześnie producent), Jordana Brewstera czy Michelle Rodriguez, którzy uczestniczyli w sukcesie produkcji rozpoczynającej serię. Dzięki granym przez nich postaciom, poczujemy prawdziwy klimat i pozwolimy się porwać ciekawej i niejednokrotnie zaskakującej historii.

Akcja Szybko i wściekle (dystrybutor TIM Film Studio) rozpoczyna się pięć lat po wydarzeniach z pierwszej części. Brian O'Conner (Walker) pracuje w FBI i próbuje wytropić Bragę - kartelowego bosa. Dominic (Diesel) wraz ze swoją ukochaną Letty uciekli do Ameryki Południowej, gdzie zarabiają pieniądze w dość specyficzny, a zarazem nielegalny sposób. Kiedy zaczyna się im palić grunt pod nogami, muszą dokonać trudnych życiowych wyborów. Wskutek nieszczęśliwego zdarzenia Dominic, pomimo że jest na czarnej liście wszystkich organów ścigania, wraca do Los Angeles. Po latach starzy przyjaciele, Brian i Dom znowu się spotykają, aby łącząc siły wymierzyć sprawiedliwość. Każdy z nich robi to na swój sposób, lecz liczy się efekt końcowy.

Ku mojemu zdziwieniu film dorównuje oryginałowi. Szybko i wściekle dopracowano w każdym calu. Filmowcy główny nacisk położyli na historię, która wciąga, a po wyłączeniu filmu chce się jeszcze. Tempo jest niewiarygodne i pozbawione jakichkolwiek przestojów. Aktorzy nie zawiedli, pokazując się z jak najlepszej strony. Genialnie dobrana muzyka łączy ostre brzmienie, hip-hop i latynoskie dźwięki, co dodaje wyrafinowanego smaku. Połączenie samych superlatyw tworzy pozycję obowiązkową dla wszystkich miłośników dobrego kina akcji.

Najnowsza, już czwarta część, przygód Dominica Toretto i detektywa O'Connela, dalej trzyma odpowiedni poziom łamiąc wszystkie przepisy drogowe. Tym razem obaj bohaterowie mają wspólny cel jakim jest narkotykowy boss, Arturo Braga. Mimo iż cel ten sam, to intencje są całkiem różne. O'Connel chce za wszelką cenę dorwać przestępcę i zniszczyć jego kartel, natomiast Toretto pragnie zemsty za śmierć swej ukochanej Letty. Jak widać, fabuła jest prosta niczym konstrukcja cepa, jednak gdy na ekranie pojawią się wystrzałowe samochody i gorące modelki, to męska część publiczności od razu zapada się w fotele. Paniom mimo wszystko poza samochodami pozostają na ekranie również, niezgorsi kierowcy owych cudów techniki, więc też maja w czym przebierać. Od początku wiadomo, iż jest to produkcja nastawiona czysto na rozrywkę i efekty, a fabuła schodzi do tyłu robiąc jedynie za tło. Mimo wszystko jest to nadal ciekawe tło, pozbawione większych zgrzytów.

Jeśli mowa o samych efektach, to warto z ich powodu usiąść dość blisko ekranu w kinie. Naprawdę jest co podziwiać. Pęd i akcja nie odpuszczają ani na chwilę. Dynamiczne pościgi nocnymi ulicami, zatłoczonego miasta, są tak oszałamiające, że miejscami widz widzi tylko błyski świateł. Kaskaderka oraz zdjęcia kraks są świetnie wkomponowane w tło, a całość okraszona lekkimi gagami, które pojawiają się tu i ówdzie. Mimo tak potężnego dynamizmu, film ma w tym punkcie wielką wadę jakim jest brak synchronizacji scen wyścigu i dialogów kierowców. W efekcie ma się wrażenie, że dana sytuacja trwa za długo. Gdy mamy natomiast spowolnienie akcji, to kierowca dalej zachowuje się tak samo. Burzy to miejscami cały koncept dynamizmu kraks. Natomiast zdjęcia na szczęście to mocno retuszują, tak samo montaż.

Jeśli idzie o grę aktorską, to tak jak się spodziewałem jest tutaj bez rewelacji, jednak ma ona przyzwoity poziom. Vin Diesel pokazał już, że naprawdę potrafi dobrze grać (Szeregowiec Ryan czy Babylon A.D.), jednak tutaj znów dostał posadę typowego twardziela z zasadami, że rodzina najważniejsza i mścić się za nią trzeba. To samo się tyczy Paula Walkera, który znakomicie zagrał w Sztandarze chwały, a tutaj wyszło mu to tak jakoś trochę nijako. Jeśli idzie o tło muzyczne to jednym się spodoba innym nie. Zależy czy ktoś trawi typowo klubowe piosenki zakroplone rapem. W sumie mi się nawet ów styl podobał, ponieważ idealnie komponował się z kolorowymi autami, mknącymi po drogach czy piaskach Meksyku.

Podsumowując, dostaliśmy efektowny film akcji, który na pewno odbudował reputację serii po Tokio Drift i trochę nam przypomniał stary pierwowzór. Mimo iż fabuła jest przewidywalna, a na samym ekranie poza kaskaderką szału nie ma, to polecam się wybrać do kina, bo warto. Zwłaszcza gdy za oknem szaruga i nie ma gdzie się podziać.